Ε.Λ.Ι.Τ. - Ελληνική Λέσχη Ισπανικού Τιμπράδο
Greek Club Timbrado Español / Club Griego de Timbrado Español


Ισπανική Ομοσπονδία Καναρινιών Φωνής (F.E.C.C.)
(μετάφραση Χρήστος Τρυφωνόπουλος)



Σε αντίθεση με την κοινή άποψη, το τραγούδι του καναρινιού, εκπληρώνει μια αρχέγονη ανάγκη για κοινωνική επικοινωνία, έχοντας ως κύριο σκοπό του την σεξουαλική έλξη του θηλυκού και την υπεράσπιση της περιοχής του. Για αυτό το λόγο ότι για τον άνθρωπο είναι ομορφιά, αγάπη, τέχνη και τρυφερότητα για το καναρίνι είναι ένας ζωτικός λόγος πρακτικής χρήσης που κατευθύνεται προς την άμυνα και τη διαιώνιση του είδους. Το τραγούδι του καναρινιού, παρόλο που θα μπορούσε να είναι μουσικά πολύ επεξεργασμένο, είναι μια αληθινή γλώσσα με την οποία επικοινωνεί με τα μέλη του ίδιου είδους, και με αρσενικά και με θηλυκά, και με την οποία μεταδίδει μηνύματα κορυφαίας σημασίας για τη ζωή και τη κοινωνική του σχέση με τα άλλα καναρίνια. Εν μέρει, το τραγούδι βγαίνει γενετικά και προέρχεται  από τα  αρσενικά χρωμοσώματα, και το υπόλοιπο βγαίνει από στοιχεία που μαθαίνει στο δικό του φυσικό περιβάλλον.


ΦΩΝΗΤΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ ΤΟΥ ΚΑΝΑΡΙΝΙΟΥ

Το τραγούδι του καναρινιού έχει τις ρίζες του στις δονήσεις των διαφορετικών τόνων και προέρχεται από το φωνητικό του σύστημα, το οποίο αποτελείται από:

-Τη σύριγγα: Είναι το όργανο, όπου όταν δονείται παράγει τη φωνή ή το τραγούδι. Είναι σχηματισμένο από ένα χόνδρινο και  μερικές φορές οστεώδη πυρήνα που ονομάζεται έλασμα ή τύμπανο, που είναι τοποθετημένο στη διοχέτευση των βρογχικών σωλήνων και της τραχείας. Είναι σχηματισμένη από μία κοιλότητα αντήχησης και δύο τυμπανικές μεμβράνες, μία εκ των οποίων είναι στη βάση της τραχείας (η εξωτερική τυμπανική μεμβράνη)  και η άλλη στο εσωτερικό της βάσης του κάθε βρογχικού σωλήνα (η εσωτερική τυμπανική μεμβράνη). Αυτές οι μεμβράνες μπορούν να τεντωθούν κατά βούληση στη μετάδοση του τραγουδιού δια μέσου των 5 μυϊκών ζευγαριών που ονομάζονται βρόγχο-τραχειακοί μύες. Η μεγαλύτερη ή η μικρότερη ανάπτυξη της τυμπανικής μεμβράνης θα καθορίσει την έφεση του πουλιού στο τραγούδι.   

-Η τραχεία: Είναι μία σωληνοειδής κοιλότητα περίπου 3 εκ. σε μήκος, φτιαγμένη από πολλά τμήματα όπως οι δακτύλιοι που ενώνουν το λάρυγγα με τους πνεύμονες. Μπορεί να συστέλλεται και να διαστέλλεται κατά τη διάρκεια του τραγουδιού, λόγω ενός μυός που παρεμβάλλεται σε κάθε ένα δαχτυλίδι: ο βρογχο-τραχειακός μυς. Αυτό είναι σημαντικό γιατί, την ίδια στιγμή που το σχήμα και η προέκταση της τραχείας και η φωνητική κοιλότητα μπορούν να  τροποποιηθούν, οι ήχοι που μεταδίδονται μπορεί να ενισχυθούν και να τροποποιηθούν.   

-Ο λάρυγγας: είναι ένα χόνδρινο όργανο που στο καναρίνι δεν είναι μεγάλης σημασίας επειδή είναι μόνο ένα δευτερεύον συμπλήρωμα στη μετάδοση ήχων. Είναι δε τοποθετημένος στο άνω άκρο της τραχείας, που επικοινωνεί με τις ρινικές κοιλότητες.





         a) Λάρυγγας                   
         b) Τραχεία                       
         c) Κενά οστά                   
         d) Σύριγγα – τύμπανο    
         e) Θύλακες αέρα
         f) Πνεύμονες
         g) Ράμφος
         h) Ρινικές κοιλότητες
         i) Δακτύλιοι





ΠΩΣ ΠΑΡΑΓΕΤΑΙ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

 Όταν οι πνεύμονες και οι θύλακες αέρα είναι γεμάτοι αέρα, η σύριγγα είναι κλειστή, οι βρογχο-τραχειακοί μύες είναι τεντωμένοι, οι θύλακες αέρα -ειδικά αυτοί μέσα στη κλείδα- σπρώχνουν τη σύριγγα, οι τυμπανικές μεμβράνες μεγαλώνουν και ο αέρας αποβάλλεται μέσω του στενού δρόμου του τυμπάνου, η πίεση κάνει τις τυμπανικές μεμβράνες να δονούνται προκαλώντας τον ήχο, ο οποίος ενισχύεται μέσω της τραχείας. Όταν αλλάζει τη μορφή και την επέκταση, που διεγείρεται από τη μυϊκή κίνηση των τραχειακών δακτυλίων, προσαρμόζεται και μετατρέπεται σε μουσικές νότες της ακουστικής συχνότητας. Σε αυτή την επεξεργασμένη διαδικασία του ήχου, ο οισοφάγος και η φωνητική κοιλότητα παίζουν σημαντικό ρόλο διότι και τα δύο λειτουργούν ως κουτιά αντήχησης. Αυτή η διαδικασία είναι παρόμοια με αυτή που δημιουργείται όταν φυσάς ένα μουσικό όργανο με τη γλώσσα. Παρόλες  τις πληροφορίες που θα δοθούν παρακάτω, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι τα φωνητικά όργανα παράγουν άλλους ήχους σε πολύ υψηλότερες συχνότητες όπου το ανθρώπινο αφτί δε μπορεί να συλλάβει, δηλαδή, υπερήχους οι οποίοι είναι εκτός της ακουστικής μας συχνότητας. Φυσικά το καναρίνι το κάνει όλο αυτό αποβάλλοντας τον αέρα.


Ο ΤΡΟΠΟΣ  ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΟΙ ΥΨΗΛΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΧΑΜΗΛΟΙ ΤΟΝΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΙ

Ανεξαρτήτως από τα φυσικά και ανατομικά χαρακτηριστικά που έχουν κληρονομηθεί από κάθε ράτσα αλλά και μεμονωμένα, και τα οποία συνθέτουν τις ιδιότητες των φωνητικών οργάνων, ο τόνος στον οποίο μεταδίδεται το τραγούδι περισσότερο ή λιγότερο υψηλός ή οξύς, περισσότερο ή λιγότερο χαμηλός, βαθύς ή βαρύς εξαρτάται από τις ακόλουθες καταστάσεις:

Ο ΤΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΥΨΗΛΟΤΕΡΟΣ:
α) Όταν οι μύες και οι βρογχο-τραχειακές πτυχές είναι κοντές και άκαμπτες καθώς τεντώνονται οι τυμπανικές μεμβράνες και αποτρέπουν τη διαστολή της τραχείας.
β) Όταν η τραχεία είναι κοντή και οι χόνδρινοι δακτύλιοι είναι άκαμπτοι.
γ) Όταν ο λάρυγγας είναι εντελώς ανοιχτός.
δ) Όταν οι θύλακες αέρα έχουν μικρή χωρητικότητα
ε) Όταν το ράμφος είναι ανοιχτό.
στ)  Όταν η πίεση των οργάνων που αναπνέουν αέρα είναι μεγαλύτερη.

Ο ΤΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΧΑΜΗΛΟΤΕΡΟΣ:
α) Όταν οι μύες και οι βρογχο-τραχειακές πτυχές είναι μακριές  και εύκαμπτες.
β) Όταν η τραχεία είναι μακριά και τα χόνδρινα δαχτυλίδια δεν είναι άκαμπτα.
γ) Όταν τα χείλη του λάρυγγα είναι μισάνοιχτα.
δ) Όταν οι θύλακες αέρα είναι ευρείς και επιτρέπουν τη δόνηση του αέρα στο εσωτερικό τους.
ε) Όταν το ράμφος είναι κλειστό ή μισάνοιχτο.
στ) Όταν ο οισοφάγος γίνεται μεγαλύτερος λόγω της πίεσης, λειτουργώντας σαν ένα επιπλέον κουτί αντήχησης.
                   

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ

Υπάρχει μια σειρά οργάνων και αμετάβλητων παραγόντων που επεμβαίνουν στην έφεση για το τραγούδι, οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι γενετικοί, και που καθορίζουν τα δικά του χαρακτηριστικά. Πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι αυτό που μεταδίδεται και κληρονομείται είναι η σύνθεση και η κατασκευή των ανατομικών και φυσιολογικών οργάνων που λαμβάνουν μέρος στη διαμόρφωση των ήχων, και όχι το απλό τραγούδι, όπως πιστεύουν οι περισσότεροι άνθρωποι. Δεν πρέπει να μπερδευόμαστε με την αιτία και το αποτέλεσμα. Τα φωνητικά όργανα καθορίζονται από την γενετική κληρονομικότητα ενός είδους. Επομένως, τα χαρακτηριστικά του τραγουδιού είναι συνδεδεμένα με ανατομικά, φυσιολογικά και γενετικά χαρακτηριστικά που κληρονομούνται από το πουλί. Αυτά μπορεί να είναι πολλαπλά, όπως η κατασκευή, το σχήμα και η έκταση της σύριγγας, της τραχείας, του οισοφάγου, του λάρυγγα, των τυμπανικών μεμβρανών, των βρογχικών σωλήνων, των θυλάκων αέρα , τη βάση του κρανίου, τα πνευματικά οστά, το εύρος του θώρακα, τη δύναμη και την ελαστικότητα των θωρακικών μυών, τη δύναμη και τον τόνο των βρογχο-τραχειακών πτυχών κ.α.






Περιεχόμενο - Αρθρογραφία - Πώς και γιατί τραγουδά το καναρίνι